* F r i e n d
posted on 13 Nov 2010 02:42 by mayoiitingweii in Life...
ความจริงที่น่าตกใจ .. และไม่คิดว่าจะได้รับรู้
คงจะเป็นที่โชคชะตา .. และกรรมที่เคยทำมาร่วมกัน
เพราะการที่เราชอบใครซักคน ไม่ได้หมายความว่าจะได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเสมอไป
ดังนั้น.. ฉันก็เลยไม่ได้คาดหวังอะไร
..
หลังจากผ่านมันมา .. หลายเดือน
เมื่อคืนวันพฤหัส ได้มานั่งคุยแบบที่เคยคุยอีกครั้ง เปิดใจคุยกัน .. ทุกเรื่อง
เรื่องของเรา และเรื่องของเธอ
เปิดใจสารภาพถึงหลายๆเรื่อง จนได้ยินจากปาก ,, ว่า ณ เวลานั้น เธอก็ชอบฉันเหมือนกัน
,,, ตกใจสินะ
ใจสั่น .. ใครกันที่เป็นคนเริ่มเรื่องนี้ขึ้นมา เธอใช่มั้ย,,
ก่อนหน้านั้นเธอยังถาม ว่าตอนนี้ชอบใครอยู่
ฉันก็พูดอะไรไม่ได้มาก ..เพราะคำตอบมันอยู่ตรงหน้า
แต่ก็สุดที่จะซ่อนมันไว้ แอบไม่เข้าใจเล็กๆเหมือนกันว่าทำไมถึงซ่อนเธอไม่สำเร็จ
"ตอนนี้ชอบใครอยู่"
"อยากรู้ไปทำไม? .. รู้แล้วมันได้อะไรวะ"
"เออน่า .. เพื่อนกันป่ะละ ถ้ายังเป็นเป็นเพื่อนกันอยู่ก็บอก แต่ถ้าไม่ใช่ คราวหลังจะได้ไม่ถาม"
"..."
"ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่เคยกั๊กกับเพื่อน มีอะไรก็คุยกันตรงๆ แล้วสรุปชอบใครอยู่วะ"
..
"ก็คนเดิม"
ก็คนเดิม เหมือนเดิม .. คิดว่าฉันเปลี่ยนใจได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ
แล้วอยู่ดีๆก็มีประโยคน่าตกใจ
"ใครจะไปรู้ อนาคตเราสองคนอาจจะเป็นแฟนกันก็ได้"
"......."
ไม่รู้สินะ .. เธอก็ถามฉัน แล้วฉันก็ตอบ
บางทีเวลาชอบใคร คนเรามันไม่ได้ต้องการที่จะเป็นแฟนเสมอไป ,, และสำหรับฉันก็ใช่
ฉันบอกไปว่า.. ไม่ได้ต้องการเป็นแฟนกับเธอ
เพราะก็ยังคิดสภาพไม่ออกเหมือนกัน ...ถ้าเราสองคนเป็นแฟนกัน
เธอถามว่าทำไมถึงชอบ ฉันตอบไม่ได้ .. แต่เธอกลับตอบได้
เธอบอกว่าฉันและเขา มีส่วนหนึ่งที่เหมือนกัน ,, สิ่งที่เธอมองเห็น
ณ ตอนนั้น เธอกลับไปคิด ,, ว่าถ้าคบกับฉันแล้วมันจะเป็นยังไง ซึ่งเธอก็นึกภาพไม่ออก
เธอเลยเลือกที่จะหยุดความสัมพันธ์ไว้ที่จุดๆเดิม แล้วทำเหมือนไม่ได้ก้าวผ่านอะไรออกมา
และ ... เลือกเขา คนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอในตอนนี้
ฉันบอกเธอว่า ฉันไม่เคยรู้สึกเสียใจกับทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้น
จะมีก็แต่น้อยใจ ..
แต่ใครจะรู้ .. ว่าความน้อยใจที่มีมันทวีคูณมากยิ่งกว่าความเสียใจหลายเท่าพันเท่า
นึกน้อยใจทุกอย่าง น้อยใจตัวเอง น้อยใจโชคชะตา น้อยใจบุญกรรมที่เคยทำ ... น้อยใจ คิดมาก
"ไม่อยากคบแล้วยังไง .. หมายถึงแค่อยากอยู่ด้วย ..แบบนั้นหรอ"
"เราชอบไม่ได้หมายความว่าเราต้องอยู่กับเขาตลอดเวลา ไม่รู้สิ ... อย่างเธอ เราก็ไม่ได้อยากอยู่ด้วย"
"อ้าว .. แล้วยังไง"
"...."
".... แล้วต้องการอะไร"
"นั่นสินะ..
จริงๆแล้วก็แค่ชอบ ไม่ได้ต้องการอะไร
..ที่ชอบ คงแค่ให้รู้ว่ายังมีคนคอยช่วยเวลาล้ม ทุกครั้งที่เจอปัญหา เราก็แค่คิดถึงเธอเป็นคนแรก"
บางทีมาคิดๆแล้วก็น่าร้องไห้เนอะ .. (หึ ร้องไห้อีกแล้วหรอ?)
ร้องไห้จนเธอเบื่อแล้วสินะ .. บางทีเธออาจจะชอบคนที่เข้มแข็งกว่านี้ คนที่ไม่ร้องไห้อ่อนแอแบบนี้
ความเข้มแข็งมันละลายหายไป ..ทุกครั้งที่คุยกับเธอ
มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่สามารถเล่าอะไรก็ได้ รู้สึกยังไงก็ได้ ทำตัวยังไงก็ได้
แ่ต่รู้มั้ยว่าหลังจากที่เราห่างกันออกมา .. น้ำตามันก็ไม่เคยไหลอีกเลย
ตอนนี้ก็รู้แล้วสินะ .. ว่าความรู้สึกที่มีให้มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปไหน
มันยังเหมือนเดิม
ที่ทำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่รอ แต่เพราะว่ามันไม่มีใครเข้ามา ..
บางทีถ้าเข้ามา ฉันคงได้รู้ใจตัวเองมากขึ้น
ฉันคงไม่พูดอะไร ... เพราะตอนนี้เราต่างก็รู้ด้วยกันทั้งคู่
แค่มองหน้า ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร ต้องการอะไร ..
เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงได้พยายามไม่มองหน้า ไม่สบตา .. ทั้งๆที่พูดคุยเล่นหัวกันตามปกติ
เธอมองมันออกทุกอย่าง ..
เราต่างก็รู้ว่าในใจมีคำตอบอะไรไว้ ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง.. แต่แค่ไม่ได้เอ่ยมันออกมา
เพียงเพราะคำๆเดียว
"เพื่อน"
Ps*
อุทิศให้น้ำตาทั้งหมดที่ไหลตลอดระยะเวลาที่อัพบล็อกนี้ .. ขอบคุณความรู้สึกอันซื่อตรงของตัวเองที่มันแสดงออกทางสายตาจนเธอสังเกตได้ และหวังว่าวันนึงเราจะได้เอ่ยคำๆนั้นออกมา เหมือนอย่างที่ใครหลายๆคนเคยคิดและเคยหวังก่อนหน้านี้..
จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเสียใจ เพราะความเสียใจไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
รักวราภรณ์เสมอ...
❤