จดหมายฉบับที่ ๑ ถึงพ่อหนุ่มมาซาชิ
 
,,,,,,
 
 
 
คำถามแรกเริ่ม ,, มาซาชิคือใคร ?
 
พ่อหนุ่มมาซาชิ - เป็นหนุ่มญี่ปุ่นที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อเรียนภาษาจีนหนึ่งปีด้วยทุนขงจื้อ
 
โดยพ่อหนุ่มเธอยอมดรอปเรียนหนึ่งปีเพื่อการนี้เลยนะ เพิ่งย้ายมาเทอมนี้ เลือกเมืองห่างไกลความเจริญด้วยความคิดที่ว่า
 
"เมืองเจริญแล้วมีคนญี่ปุ่นเยอะ" อุ้ยต๊ายยย! :D
 
 
 
จริงๆแล้วมาซาชิเธออายุ ๒๒ ,,แต่นิสัยเหมือนเด็กอายุ ๑๗
 
ไม่มั่นใจว่าโดยพื้นฐานคนญี่ปุ่นเป็นแบบนี้ หรือมันเป็นเฉพาะเจ้านี่กันแน่
 
ที่ไม่แน่ใจเพราะมาซาชิเธอเป็นคนญี่ปุ่นคนแรกที่สนิทด้วยจริงจัง ถึงขนาดว่าเป็น BF GF กัน ,,หึหึ
 
(มันเป็นGFฉัน และฉันกลายเป็นBFมัน ตลกมะ ๕๕๕)
 
เรื่องของเรื่องคืออะไร ,, คือวรภ.เป็นผญ.ที่แมนเกินกว่าจะเป็นGFของใครค่ะ
 
ถ้าในภาษาไทยเราก็ใช้คำว่าแฟนแค่ธรรมดา แต่พอมันต้องมีการแบ่งเพศปุ๊บ วรภ.จะโดนโอนไปฝ่ายชายทันที
 
ที่สำคัญ พ่อหนุ่มญี่ปุ่นเธอตัวเล็กกระทัดรัด พกพาง่ายใส่กระเป๋าสะดวก
 
ใครเห็นใครก็ชอบ และเผอิ๊ญมาสนิทกับวรภ. วรภ.ก็ไม่ปล่อยพ่อหนุ่มเธอไปไหน
 
คืนวันนั้นเลยสรุปว่าเราสองคนเป็นแฟนกันก็แล้วกันนะ (เอ๊อะ เห้ย!)
 
(จริงๆยังมีความสัมพันธ์ส่วนอื่นกับอีกหลายคน และจะกล่าวถึงในจดหมายฉบับต่อไปค่ะ)
 
 
 
 
ครั้งแรกที่รู้จักมาซาชิ ,, ฉันจำชื่อเธอไม่ได้หรอกนะ
 
ไม่แน่ใจว่าอาซาชิ อาซากิ นางาชิ ยามาชิ ยามาซากิ หรือซูซูกิกันแน่
 
ชื่อเธอไม่ได้คุ้นหูเซาท์อีทเอเชียอย่างพวกฉันเท่าไหร่
 
เพราะฉะนั้นกว่าจะจำได้ว่าเธอชื่อมาซาชิ ในเมมโมรี่ฉันก็อุดมไปด้วยชื่อหลากหลายที่ลบไม่ออกแล้ว
 
ตัวอย่างเช่น ,,
 
คนลาวจะนิยมเรียกชื่อสั้นๆ มาซาชิเลยได้ชื่อว่า "บักชิ"
 
ส่วนคนไทยนิยมเรียกย่อตัวหน้า มาซาชิเลยได้ชื่อว่า "มาสะ"
 
ซึ่งจากชื่ออันหลากหลายนี่เอง ที่ทำให้มาซาชิโด่งดังในหมู่เด็กหลิวมากๆ 
 
ไม่ว่าใคร ชาติไหน ก็ต้องรู้จักผู้ชายที่ชื่อว่า "มาซาชิ"
 
 
 
 
พ่อหนุ่มญี่ปุ่นคนนี้มีคำศัพท์ภาษาจีน'ชั้นสูง'อยู่ในหัวเยอะมาก
 
เพราะประเทศเธอใช้ตัวคันจิ ซึ่งคันจิที่ว่านั่นก็คือจีนตัวเต็ม ดังนั้นหลายครั้งมากที่ฉันคุยกับเธอแล้วทำหน้ามึนใส่ ไม่ใช่
 
เพราะเธอหล่อออร่าเด้งกระจายนะ แต่เป็นเพราะคำศัพท์เธอสูงเกินสมองฉันต่างหาก
 
,,,
 
หรือถ้าให้ยกตัวอย่างล่ะก็ ,, ขอเสนอ "ลูกของต้นไผ่"
 
วันนั้นไปกินข้าวด้วยกัน และพ่อหนุ่มเธอพูดขึ้นมาว่า ,, ฉันไม่ชอบกินลูกของต้นไผ่
 
หืออออ ห่ะ?? ,, มึงว่าอะไรนะคะ?
 
เด็กหลิวทั้งโต๊ะทำหน้าอึนไปชั่ววินาทีก่อนเด็กญี่ปุ่นจะรู้ตัว
 
มีเสียงจากสามีมาซาชิดังขึ้นมาว่า ... (ความสัมพันธ์นี้จะเอ่ยถึงในจดหมายฉบับถัดไปค่ะ)
 
"มาซาชิ นี่ใช่มั้ยลูกของต้นไผ่" ตะเกียบในมือคีบเอาอะไรอย่างหนึ่งขึ้นมา พ่อหนุ่มแจ๊ปเธอทำหน้าดีใจมากกกก
 
ประหนึ่งว่า เห้ย,, มีคนเข้าใจที่กูพูดแล้ว "ใช่ๆๆ นี่แหละลูกของต้นไผ่"
 
หืมมมมมม เดาออกมั้ยว่าลูกต้นไผ่ของมาซาชิคืออะไร?
 
สิ่งที่สามีมาซาชิคีบขึ้นมามันคือ "หน่อไม้" ค่ะ
 
(มันเป็นการทับซ้อนกันของสองภาษา เจอมาอีกหลายคำ แต่เจ้าหน่อไม้นี่ฮาสุด)
 
 
 
 
นอกจากคำศัพท์เธอสูงแล้ว เธอยังเป็นคนที่สรรหาคำศัพท์น้ำเน่ามาจรรโลงใจได้อย่างน่ารักที่สุด
 
ถ้าไม่ใช่เธอพูดมันจะน้ำเน่า แต่ถ้าเป็นมาซาชิหรอ
 
เห้ยแม่งง ,, น่ารักว่ะ
 
เพราะลักษณะของเธอ นิสัยของเธอ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่ามีเด็กมาอ้อล้อข้างๆมากกว่า
 
มาทำเสียงงื้อออ เง้ออออ - ถ้าเป็นคนอื่นนี่โบกหน้าทิ่มไปแล้วนะ
 
แต่พอเป็นพ่อหนุ่มญี่ปุ่นคนนี้ โอ้ยยย แม่งทำไมน่ารักวะ?
 
 
 
 
เพราะความที่มาซาชิทำอะไรก็น่ารัก พูดอะไรผิดก็น่ารัก ทำอะไรพลาดก็แบ๊ว
 
เธอเลยตกเป็นเป้าหมายของการแกล้งจากบรรดาเด็กหลิว
 
หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็มีแต่เด็กไทยนี่แหละที่แกล้งเธอ ,,พ่อหนุ่มที่น่าสงสาร
 
มาซาชิเป็นคนที่จำเก่ง ชอบเรียนภาษาไทย ภาษาลาว
 
เด็กไทยใจดีก็เลยช่วยกันสอน ซึ่งคำแรกที่พ่อหนุ่มญี่ปุ่นเธอพูดได้ก็คือ "ไอ้เหี้ย"
 
(ให้เครดิตสามีมาซาชิ คำนี้สามีสอนมา) ๕๕
 
ฉันฟังเธอพูดทีแรกตึงไปนิดนึงนะมาซาชิ แต่ก็แอบอมยิ้มอยู่ดีถึงแม้ว่าจะโดนด่า
 
เหี้ยในความเข้าใจของพ่อหนุ่มญี่ปุ่นเธอคือ ,, ฉลาด และตอแหลคือ ,, น่ารัก
 
คุณทั้งฉลาดทั้งน่ารัก ,, คุณทั้งเหี้ยทั้งตอแหล ~ โอ้ตายยย :D
 
 
แต่มาซาชิเธอก็เรียนรู้ที่จะพูดอย่างสุภาพนะ พูดทุกครั้งก็จะพยายามมีหางเสียง
 
เวลาพูดไอ้เหี้ยก็ ไอ้เหี้ยครับ เวลาพูดตอแหลก็ ตอแหลครับ
 
อะไรวะครับ ไปกินขี้ครับ ไปกินหมาครับ ผมเป็นเกย์ครับ วันนี้คุณไร้สาระมากครับ
 
และล่าสุดที่เพิ่งเจอมาสดๆร้อนๆ (๑๘+)
 
"เห็นหน้าคุณ ผมน้ำแตกเลยครับ" ,, o[]o เช้ดดดดดดดดโด้!
 
(สุดท้ายอธิบายความหมายจริงๆให้พ่อหนุ่มฟังทุกคำค่ะ ไม่มีการเอาไปใช้ผิดๆแน่นอน~)
 
 
 
 
มาซาชิ~ เธอรู้มั้ยว่าฉันอยากจะห่อเธอกลับประเทศมากเลย
 
ถึงแม้ว่าเธอจะติดใจสาวลาวเพื่อนร่วมห้อง แต่สาวไทยที่ดูเป็นผญ.กว่าฉัน(?)ยังมีอีกครึ่งค่อนประเทศนะ
 
คงทำอะไรไม่ได้แล้วสิ แฮ่~
 
วันที่พ่อหนุ่มเธอไปสารภาพก่ะสาวลาวคนนั้นมีคนไทยรอให้กำลังใจอยู่สามคน
 
คนไทยสามคนได้ทำการวางแผนกันอย่างดี แต่พ่อหนุ่มญี่ปุ่นเธอเตรียมตัวดีกว่า ถึงกับมีสริปล่วงหน้า
 
สาวลาวคนนั้นน่ารักมาก นิสัยดีมาก และเคยไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นปึนึง
 
วรภ.เอาใจช่วยพ่อหนุ่มแจ๊ปคนนี้ที่สุด
 
(ถึงแม้ว่าตอนแอบฟังจะฟังไม่ออกเพราะเค้าพูดภาษาญี่ปุ่นกันก็ตาม) :P
 
 
 
 
จริงๆมีอีกสองสามเรื่องที่อยากเขียนให้เธอนะพ่อหนุ่ม
 
แต่เงยหน้าขึ้นไปดูจดหมายเธอแล้วมันยาวเยียด กลัวเธอจะอ่านไม่ไหว
 
เดี๋ยวจะต้องมานั่งถอนหายใจให้ฉันหนักใจเป็นเพื่อนแบบคราวนั้นอีก
 
 
 
 
ขอบคุณมิตรภาพดีๆที่ก่อตัวขึ้นมาในระยะเวลาที่เรารู้จักกัน
 
ขอบคุณที่เชื่อมั่นว่าฉันเป็นผญ. ,,ข้อนี้สำคัญมาก ๕๕
 
ขอบคุณสำหรับการเต้นป๊อปปี้ป๊อปหน้าห้องเพื่อแลกกับการแบกผ้าห่มกันหนาวสองผืนขึ้นชั้นห้าให้เธอ
 
ขอบคุณที่เอาความน่ารักสดใสเข้ามาในหมู่เด็กหลิว
 
,,
 
ขอบคุณที่เรารู้จักกัน :D
 
 
 
ลงชื่อ .. อาเฉิน แฟนหนุ่มของเธอ
 
 
 
ปล. จดหมายฉบับหน้า
Letter the series - จดหมายฉบับที่ ๒ ถึงหนุ่มฮอตจากเชียงราย